NUHU Babai dytë i njerëzimit  (Paqja dhe lavdërimi i Allahut qofshin mbi të)

Babai i dytë i njerëzimit (Paqja dhe lavdërimi i Allahut qofshin mbi të)

Njerëzimi, pas Ademit (alejhis selam) jetoi për shekuj me radhë si një umet (popull) i pandarë, dhe i udhëzuar. Më pas, filluan polemikat dhe kundërshtimet mes tyre. Djajtë e shfrytëzuan këtë gjendje duke mbjellë
lloj-lloj të këqijash në mesin e njerëzve, e këtë e bënin me mënyra të shumta e të ndryshme: Kur vdiqën disa njerëz nga populli i Nuhut, të njohur si njerëz të mirë (të devotshëm), pjesa tjetër u pikëllua shumë për vdekjen e tyre. Shejtani u erdhi e i urdhëroi t’i pikturojnë e t’i bëjnë skulpturë portretet e tyre me qëllim që të ngushëllohen dhe të kujtojnë kohët që kishin kaluar me ta.
Kjo ishte zanafilla e së keqes. Kur u shua brezi që i kishte portretizuar (njerëzit e mirë) për qëllimin e lartpërmendur, brezat e tjerë që erdhën më pas, e përzien dijen e tyre me gjëra të kota. Shejtani duke i nxitur u tha: “Këtyre statujave që mbajnë emrat e Ueddit, Suvait, Jeguthit, Jaukës dhe Nesrit, të parët tuaj u luteshin, u kërkonin ndërmjetësim (tek Zoti), përmes tyre kërkonin shiun dhe largonin sëmundjet.”
Ai (shejtani) vazhdoi t’i nxiste derisa njerëzit filluan t’i adhuronin këto statuja, edhe pse u këshilluan nga njerëzit e dijshëm për të mos vepruar në këtë mënyrë. Më pas, Allahu dërgoi në mesin e tyre Nuhun (alejhis selam), të cilin e njihnin për njëri të sinqertë, besnik dhe me moral të mirë. Ai u tha: “O populli im! Adhuroni Allahun, ju nuk keni zot tjetër përveç Tij!” (A’rafë, 59) Ai i ftoi drejt të mirave të dynjasë dhe Ahiretit (botës tjetër) dhe u tha: “O populli im! Në të vërtetë, unë jam për ju një paralajmërues i qartë: që të adhuroni Allahun, t’i frikësoheni Atij e të më bindeni mua, me qëllim që Ai të falë disa nga gjynahet tuaja dhe t’ju lërë (të jetoni) deri në një afat të caktuar.” (Nuh, 2-4)

Kur Nuhu nisi t’i ftonte që të adhuronin vetëm Allahun, e t’ua pastronte mendimet e kota që ndiqnin, si dhe t’i frikësonte me dënimin e Zotit në dynja dhe ahiret, ata u përgjigjën: “Ne të shohim ty në humbje të qartë”. (A’raf, 60] “Shohim, që ty të vijnë pas vetëm më të pavlerët nga ne, pa menduar fare. Ne nuk shohim se ti ke diçka më të mirë se ne, madje ju konsiderojmë gënjeshtarë”. (Hud, 27) Ata kërkuan dëbimin e besimtarëve
që qëndronin me të, për shkak se e ndjenin veten mendjemëdhenj dhe për shkak të mospërfilljes që kishin ndaj të vërtetës dhe njerëzve. Nuhu u sqaroi: – Se ai nuk ishte prej të humburve, përkundrazi, ata që do ta pasonin atë, do të ishin larg humbjes. Gjithashtu u tregoi se është i Dërguar besnik prej Zotit, mbështetur mbi fakte dhe argumente të qarta nga Zoti i tij.
Nuhu u tregoi gjithashtu se, besimtarët nuk meritojnë të dëbohen, por përkundrazi, të nderohen e të respektohen. – Gjithashtu u sqaroi se, nuk pretendonte se kishte ndonjë cilësi hyjnore, prandaj u tha: “Unë nuk ju them se kam thesarin e Allahut apo se e di të padukshmen. As nuk them se jam engjëll e as do t’u them atyre të cilët janë të nënçmuar në sytë tuaj se Allahu nuk do t’u japë kurrfarë të mire.” (Hud: 31)
Ai i ftoi ditën dhe natën, fshehurazi dhe haptazi, e megjithatë thirrja e tij nuk u shtoi veçse largim nga mesazhi i tij. Madje porositën njëri-tjetrin që t’i qëndronin besnikë adhurimit të idhujve dhe të kapen fort pas tyre. Nuhu tha: “O Zoti im, ata më kundërshtuan mua dhe pasuan ata, të cilëve pasuria e tyre dhe fëmijët e tyre nuk u sollën gjë tjetër veçse shkatërrim. Ata kurdisën një kurth të madh dhe thanë: ‘Mos I braktisni kurrsesi zotat tuaj! Mos e lini kurrsesi Veddin, Suvain, Jeguthin, Jeukën, as Nesrin!’” (Nuh, 21-23)
Nuhu (alejhi selam), kur pa se këshilla dhe përkujtimi i tij nuk po u bënte dobi atyre në asnjë formë dhe se brezi pasardhës ishte më i keq se ai i mëparshmi: “Dhe Nuhu tha: ‘O Zoti im, mos lër mbi tokë asnjë femohues, sepse, nëse Ti i lë, ata do t’i shpien në humbje robërit e Tu dhe do të lindin vetëm kriminelë dhe jobesimtarë!’” (Nuh, 26-27) Allahu iu përgjigj lutjes së tij. E urdhëroi të ndërtonte një anije nën mbikëqyrjen dhe udhëzimet e vet Allahut. Ai (Allahu) ia mësoi ndërtimin e anijes dhe kjo ishte një nga mirësitë që Allahu u dhuroi njerëzve.
Merita e ndërtimit të anijes i takoi Nuhut. Me këtë ai arriti përfitime të panumërta jetësore dhe fetare për çdo kohë. Allahu e njoftoi, se do ta përmbyste popullin e Nuhut dhe nuk duhej t’i kërkonte për ta asgjë, sepse ishin popull zullumqarë. Kur Nuhu kishte filluar ndërtimin e anijes, sa herë që kalonte pranë tij ndonjë grup njerëzish nga populli i tij, talleshin me të. Ai u thoshte: “Nëse sot ju talleni me ne, ta dini se edhe ne do të tallemi me ju atëherë kur shkatërrimi të bjerë mbi ju.” Allahu i shpalli Nuhut (alejhi selam): “Kur të vijë ai momenti kur uji të gufojë nga sipërfaqja e tokës.
Pra, kur e gjithë toka të gufojë në burime, deri dhe nga zonat e largëta, merr nga një çift nga të gjitha llojet e kafshëve, mashkull dhe femër”, me qëllim që të mbetet raca e tyre, pasi ishte e pamundur t’i merrte të gjitha kafshët. Ishte urtësia e Allahut që të vazhdonte jetëgjatësia e këtyre kafshëve të krijuara në dobi dhe në shërbim të njeriut.. Gjithashtu, Allahu e urdhëroi (Nuhun) që të merrte me vete të gjithë ata burra e gra që e kishin besuar.
Çështja ishte se atij nuk i besuan veçse pak njerëz! Allahu e urdhëroi që të merrte familjen e tij, me përjashtim të atyre, ndaj të cilëve ishte dhënë vendimi i Zotit për shkatërrim. Kur i mbarti në anije të gjithë ata për të cilët ishte urdhëruar, u tha: “Përmendeni emrin e Allahut, sa herë që ajo (anija) lundron apo ndalet.” Sepse shkaqet, sado të mëdha të jenë, ato vijnë nga mëshira dhe butësia e Allahut dhe nuk përmbushen veçse me ndihmën e Allahut. Kur erdhi momenti i caktuar, Allahu e bëri tokën të gufojë nga burimet, e urdhëroi qiellin të lëshojë shi të bollshëm dhe të furishëm dhe kështu shiu i rënë nga qielli u bashkua me ujin e tokës dhe vërshoi në zonat e ulëta.
Kështu niveli rritej e rritej duke mbuluar të gjitha lartësitë, derisa filluan të mbuloheshin edhe majat e maleve më të larta, ndërsa anija lundronte bashkë me ta në dallgë si të ishin kodra, që e godisnin në të djathtë dhe në të majtë. Në këto momente të llahtarshme, Nuhu pa djalin e tij mohues, i cili kishte zgjedhur të qëndrojë në fenë e popullit të tij dhe ishte distancuar nga feja e babait të vet. Madje, edhe në këto çaste mendoi të vepronte si shumë të tjerë nga populli i tij, të largoheshin e të merrnin arratinë nga uji i rrëmbyeshëm.

Me keqardhje Nuhu e thirri dhe i tha: “O biri im, hip me ne e mos u bëj me mohuesit!” (Hud, 42) Ndërsa i biri u bë peng i vetmashtrimit, madje edhe në ato momente kur zemrat ishin gati të copëtoheshin nga frika e ndëshkimit – përveç zemrave të mbushura me besim: “(I biri) tha: ‘Unë do të strehohem në një mal i cili do të më ruajë nga uji.’” (Hud, 43)

Menduan se uji nuk do të arrinte deri mbi majat e maleve. Por Nuhu i tha: “Sot nuk ka strehim nga dënimi i Allahut, përveç atij që Ai e mëshiron!” (Hud, 43) As malet, as kështjellat, asgjë tjetër nuk të mbron (nga dënimi) përpos atij që e mëshiron Allahu. Mëshira e Tij në ato momente ishte vetëm për ata që hipën në anije bashkë me Nuhun (alejhis selam). “Një valë në mes tyre i ndau.” (Hud, 43) Dhe djali i tij përfundoi me ata që u përmbytën. Allahu I përmbyti të gjithë mohuesit dhe e shpëtoi Nuhun bashkë me të gjithë besimtarët e tjerë. Kjo ngjarje ishte argument se ajo me të cilën u dërgua Nuhu dhe e cila konsistone në: teuhidin, shpalljen, ringjalljen dhe fenë në tërësi, e gjithë kjo ishte hak (e vërtetë) dhe se ata që e kundërshtuan, ishin në të kotën.

Ishte një argument se shpërblimi në këtë botë u takon besimtarëve të cilët meritojnë shpëtim dhe nderim. E përsa u përket mohuesve, ata meritojnë shkatërrim dhe nënçmim. Kur u arrit qëllimi madhor, Allahu e urdhëroi qiellin që të ndalë shiun dhe tokën që të përpinte ujin sipër saj. Uji filloi të pakësohej pak nga pak dhe ajo (anija) qëndroi – pasi uji filloi të tërhiqej – mbi Xhudij, i cili është një mal i lartë që thuhet se bie në zonat e Mosulit (në Irakun e sotëm). Ky është një fakt, se të gjithë malet janë përmbytur nga uji dhe i ka mbuluar tufani apo uragani.
Nuhu u pikëllua për djalin e tij dhe iu lut Zotit me keqardhje dhe përgjërim: “O Zoti im, biri im është nga familja ime dhe premtimi Yt është i vërtetë.” (Hud, 45) Më lejo ta marr familjen time, sepse Ti je më i Mëshirshmi i mëshiruesve. Zoti i tha: “O Nuh, ai nuk është nga familja jote.” (Hud, 46) Pra nga ata që u është premtuar shpëtimi, sepse Allahu pat thënë: “Përveç atyre ndaj të cilëve është marrë vendimi (se do të përmbyten)” (Hud, 40) “Vërtetë kjo është punë e keqe.” (Hud, 46) Pra, nuk është punë e mirë, lutja që bëre për djalin tënd për shpëtim, ndërkohë që ai nuk të pasoi ty, por qëndroi në fenë e popullit të tij.

“Mos më kërko gjëra për të cilat ti nuk ke dije. Unë të këshilloj që të mos bëhesh nga të paditurit”. (Hud, 46) Ky ishte një qortim për Nuhun (alejhis selam), mësim dhe këshillë që të mos bënte një lutje të tillë, edhe pse realisht dihet se keqardhja prindërore ishte ajo që e shtyu të lutej për të birin. Gjatë lutjes elementi kryesor duhet të jetë dija, sinqeriteti dhe kërkimi i kënaqësisë së Allahut të Lartësuar. Nuhu tha: “O Zoti im, kërkoj mbrojtje prej Teje nga kërkimi i asaj për të cilën nuk kam dije. Nëse Ti nuk më fal dhe nuk më mëshiron, unë do të jem nga të humburit. – Atëherë iu tha: ‘O Nuh, zbrit me përshëndetje prej Nesh dhe me bekime për ty dhe pasardhësit e atyre që gjenden me ty.

Disa popujve (pas teje), Ne do t’u japim kënaqësi e pastaj do t’i godasë nga Ne dënimi i dhembshëm! (për shkak të mosbesimit të tyre)” (Hud, 47-48) Atëherë Nuhu zbriti nga anija dhe Allahu e begatoi te pasardhësit e tij, duke i dhënë mundësinë që ta nisnin jetën nga e para. Djemtë e tij quheshin: Jafith, pasardhësit e të cilit u shpërndanë në Lindje. Hami, pasardhësit e të cilit u shpërndanë në Perëndim dhe Sami, pasardhësit e të cilit u shpërndanë mes Lindjes dhe Perëndimit. Nuhu, qëndroi tek populli i tij plot 950 vjet, duke i ftuar njerëzit të adhuronin Allahun.

Pas përmbytjes katastrofike që shkaktoi uragani, ai jetoi aq sa deshi Allahu. Ai ishte nga profetët më të zgjedhur dhe njëri prej 5 pejgamberëve, të cilët do të kenë të drejtën e ndërmjetësimit Ditën e Gjykimit. Ai ishte i pari pejgamber që u dërgua tek njerëzit dhe babai i dytë i njerëzimit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të). Mësime të dobishme nga historia e Nuhut (alejhi selam) 1- Të gjithë pejgamberët, që nga Nuhu e deri tek Muhamedi (alejhis salatu ues selam) kishin si detyrë parësore të tyren, thirrjen (e njerëzve) në monoteizmin e pastër (në një Zot të vetëm) dhe ndalimin e tyre nga shirku (idhujtaria).

Nuhu (alejhis selam) dhe pejgamberë të tjerë, të parën fjalë që u thonin njerëzve ishte: “O populli im! Adhuroni Allahun, ju nuk keni të adhuruar tjetër përveç Tij!” (A’rafë, 59) Këtë parim e përsërisnin (kohë pas kohe) në forma dhe mënyra të ndryshme. 2- Mësojmë etikën e thirrjes (Davetit) dhe përsosmërinë e saj.Nuhu (alejhi selam) e ftoi popullin e tij ditën dhe natën, haptazi dhe fshehurazi, në çdo kohë e në çdo situatë, të cilën e konsideronte si të përshtatshme për Davet. Ai i përgëzonte njerëzit me shpërblimin e shpejtë në këtë botë për çdo vepër të mirë që do të bënin; me shpëtimin nga dënimi dhe përjetimin e kënaqësisë në pasuri dhe fëmijë, si dhe shtimin e rrizkut, nëse do të besonin në shpërblimin e amshueshëm (të botës tjetër).

Në të njëjtën kohë i paralajmëronte për të kundërtën e atyre gjërave që i nxiste për t’i vepruar. Nuhu (alejhi selam) duroi shumë në këtë rrugë, ashtu sikurse kanë duruar dhe pejgamberët e tjerë. Ai i ftoi me fjalë të buta, me dhembshuri e me çdo mënyrë tjetër, e cila tërhiqte zemrat e njerëzve e që mundësonte arritjen e qëllimit. Ai ua përshfaqi argumentet hyjnore dhe ua sqaroi faktet.

3- Dyshimet që hodhën armiqtë e profetëve ndaj shpalljeve të Allahut, ishin në vetvete fakte që i shuanin dhe i hidhnin poshtë shpifjet e përgënjeshtruesve. Kjo sepse dyshimet e tyre, ishin të pabaza dhe të pavërteta, e nuk mund të besoheshin nga njerëz me logjikë të shëndoshë. Kur populli i Nuhut tha: “Ne shohim se ti je thjesht njeri si ne dhe, shohim, që ty të shkojnë pas vetëm më të pavlerët nga ne, pa menduar fare. Ne nuk shohim se ti ke diçka më të mirë se ne, madje ju quajmë gënjeshtarë”. (Hud, 27) Nëse mediton në fjalët e tyre, do të konstatosh vetëm shtrembërime, që tregojnë dështimin dhe kryeneçësinë e tyre ndaj të vërtetës. Ata thanë: “Ne shohim se ti je thjesht njeri si ne.” Nëse e vërteta vjen nëpërmjet një njeriu, a mund të konsiderohet ky fakt dhe argument se ajo nuk është e vërtetë?

Në thelb, fjalët e mësipërme nënkuptojnë se çdo fjalë që e thotë njeriu, pavarësisht burimit të saj, supozohet të jetë e kotë. Ky konstatim nuk qëndron, madje është akuzë e rëndë për të gjitha dijet dhe shkencat njerëzore të përfituara prej tyre. Realisht, ky preceptim i hedh poshtë të gjitha dijet dhe shkencat. A ekziston ndonjë dije, e që njerëzit të mos e kenë përfituar nga njëri-tjetri, edhe pse në shkallë të ndryshme? Dijet dhe njohuritë më të mëdhaja, më të vërteta dhe më të dobishme janë ato (të përcjella nga profetët e të inspiruara nga shpallja e Allahut. Gjithashtu, ata i thanë: “Ne nuk shohim se ti ke diçka më të mirë se ne.” D.m.th, ne dhe ju jemi njerëz.

Të gjithë pejgamberëve, kur i janë thënë këto fjalë, janë kundërpërgjigjur duke thënë: “Ne jemi vetëm njerëz si ju, por Allahu ia dhuron hirin e Tij kujt të dojë prej robërve të Vet.” (Ibrahim, 11) Allahu u dha mirësi profetëve dhe i veçoi me shpallje dhe dërgesë të mesazheve të Tij, edhe pse populli i Nuhut e mohonte diçka të tillë, e kjo konsiderohet injorancë e madhe nga ana e tyre dhe përçmim i mirësive të Zotit. Allahu i Lartësuar më mëshirën dhe urtësinë e Tij, zgjodhi që pejgamberët të jeni nga mesi i njerëzve, me qëllim që njerëzit të kenë mundësi të përfitojnë prej tyre.

Përgënjeshtruesit nga populli i Nuhut mohuan vlerën e kësaj mirësie, si dhe rrugën e drejtë e të dobishme që u erdhi. Ata thanë: “Shohim, që ty të ndjekin vetëm më të pavlerët nga ne.” Tek njerëzit e mençur është shumë e qartë se, e vërteta njihet nga faktet që ajo mbart dhe jo prej pasuesve të saj. Ndërsa fjalët e tyre erdhën si rezultat i mendjemadhësisë dhe përhumbjes dhe siç dihet mendjemadhësia e pengon robin ta njohë të vërtetën e ta pasojë atë. Ata gjithashtu thanë: “Të pavlerët nga ne.” Nëse patën për qëllim varfërinë, varfëria nuk është turp. Nëse patën për qëllim moralin (e atyre besimtarëve), kjo akuzë bie poshtë, pasi realisht, me moral të ulët ishin vetë ata që i thanë këto fjalë duke adresuar besimtarët.

A mund të cilësohen të ulta besimi në Allah dhe pejgamberë?! Bindja ndaj Zotit dhe Profetit?! Nënshtrimi ndaj të vërtetës dhe largimi nga çdo vepër e ulët?! Apo ndjekësit e këtyre vlerave, si të pavlerë? A nuk janë më meritorë për t’u konsideruar të tillë (të palverë) ata që lënë detyrën më madhore, njësimin e Allahut, falenderimin ndaj Tij dhe që ushqejnë zemrat e tyre me mendjemadhësi ndaj të vërtetës dhe ndaj njerëzve? Betohem për Zotin se kjo është poshtërsia më e madhe, por ata ishin popull i humbur dhe akuzat e shpifjet e tyre ndaj njerëzve të zgjedhur (pejgamberëve), bëheshin vetëm e vetëm sepse ata (profetët) besonin Allahun, të Plotfuqishmin që meriton çdo lavd e falenderim.

Pastaj i cilësuan besimtarët si njerëz të nxituar që marrin hapa “Pa menduar fare” D.m.th pa u menduar ata nxituan për të besuar tek ti o Nuh, pa pyetur kënd dhe pa ia marr mendimin dikujt. Nëse e pranojmë këtë si të vërtetë atëherë ky është argument që e pohon të vërtetën sepse: E vërteta përshfaq dritë, bukuri, hijëshi, vërtetësi dhe siguri, ç’ka të bën ta pasosh, pa i marr leje askujt. Rrahje mendimesh dhe konsultime kërkohet për gjërat e panjohura apo të dyshimta, që nuk u dihet vërtetësia apo dobia që mund të kenë ose jo.

Ndryshe ndodh me besimin që është më i qartë se rrezet e Diellit në shkëlqim dhe më i ëmbël se gjithçka tjetër. Ndaj këtij besimi nuk mund të zmbrapset veçse një mendjemadh, kryeneç si rasti i këtyre tiranëve djallëzorë. Pastaj thanë: “Ne nuk shohim se ti ke diçka më të mirë se ne.” Sa të vërteta janë këto fjalë? Me atë që thonë, ata tregojnë veten e tyre dhe fjalët që nxjerrin, përshfaqin çfarë përmban zemra e tyre. Këta njerëz flasin atë që vetë nuk e besojnë.

Sidoqoftë, e vertëta duhet pranuar pa marrë parasysh se kush e tha, një i mirë apo një i keq, pasi ajo qëndron më lart se çdo gjë tjetër. Në fund thanë: “Madje ju quajmë gënjeshtarë” Dihet se hamendësimi është gënjeshtra më e madhe. Nëse do të thonin: Ne e dimë dhe jemi të bindur se ju jeni gënjeshtarë, duhet të kishin argumente për ta vërtetuar atë që thonin, pasi konstatime dhe akuza të pabaza mund të thonë të gjithë. Por ata s’kishin gjë të vërtetë realisht, e prapë se prapë fjalët e tyre i morrën si fakte dhe argumente, edhe pse nuk qëndronin. Megjithatë, kjo nuk i pengoi profetët që të përballen me ta e t’u sjellin fakte dhe argumente që vërtetonin dhe që s’kishin fije dyshimi se ata (pra mohuesit) ishin në rrugë të gabuar.

4- Prej vlerave të pejgamberëve dhe prej fakteve që vërtetojnë profetësinë e tyre, është sinqeriteti i plotë që kishin ndaj Allahut të Lartësuar, përulja ndaj Tij dhe shërbimi që ofruan në dobi të krijesave, siç ishte thirrja, përcjellja e dijes tek ta, etj. Profetët, gjithmonë e kanë thënë haptazi, duke ia përsëritur herë pas here popujve të tyre fjalët: “O populli im! Unë për këtë nuk kërkoj nga ju kurrfarë pasurie. Mua më shpërblen vetëm Allahu.” (Hud, 29) Prandaj, prej vlerave më madhore që përfitojnë pasuesit e profetëve, është se ata do ta arrijnë të njëjtën mirësi që patën vetë profetët. Kështu, Allahu prej mirësive të Tij, lartëson dikë në këtë botë dhe në botën tjetër, më tepër se ç’garojnë njerëzit e dunjasë pas dunjasë së tyre.

5-Të flasësh për qëllimet e besimtarëve dhe për mirësitë që Allahu u ka dhënë dhe të flasësh i bindur në emër të Zotit se Ai nuk do u japë mirësi, kjo nuk është asgjë tjetër përveçse shpifje e trashëguar nga armiqtë e profetëve. Për këtë arsye, në momentin kur populli i Nuhut filloi të fliste me kopetenca në emër të Zotit dhe filluan t’i përçmonin besimtarët ai u tha: “As nuk them se unë jam engjëll e as do t’u them atyre, të cilët sytë tuaj i nënçmojnë, se Allahu nuk do t’u japë kurrfarë të mire. Allahu e di më mirë se ç’ka në shpirtrat e tyre.” (Hud, 31)

6-Njeriu gjithmonë duhet të kërkojë ndihmën e Allahut, të përmendë emrin e Tij sa herë që hipën apo zbret nga diçka, madje në çdo gjendje dhe lëvizje të falënderojë Allahun; të shtojë përmendjen e Tij, sidomos në rastet e shpëtimit nga fatkeqësitë dhe vështirësitë. Allahu i Lartësuar thotë: “Hipni në anije! Me emrin e Allahut ajo lundron dhe ndalet! Me të vërtetë, Zoti im është Falës dhe Mëshirëplotë”. (Hud, 41) Gjithashtu ka thënë: “Kur të hipësh në barkë ti dhe ata që janë me ty, thuaj: ‘Qoftë lavdëruar Allahu, i Cili na shpëtoi prej popullit keqbërës!’” (Muminunë, 28)

Ashtu sikurse duhet të bëjë dua për begati aty ku qëndron kalimthi, siç janë vendpushimet në vendet e udhëtimit, apo siç janë dhe shtëpitë e përhershme të banimit. Këtë e themi duke u bazuar në fjalën e Allahut që thotë: “Dhe thuaj: ‘Zoti im, më zbarko në vend të bekuar, se Ti je më i miri për të na zbarkuar.’” (Muminun, 29) E gjithë kjo, nxit në përmendjen e Allahut dhe të jep forcë në lëvizje dhe qëndrime, si dhe tregon forcën e besimit që ke në Zot. Përmendja e Allahut gjithashtu ndikon në zbritjen e begatisë, e cila është shoqëruesja më e mirë për njeriun, në çdo gjendje të tij, e pa të cilën ai nuk bën dot, qoftë dhe për një moment.

7- Devotshmëria ndaj Allahut dhe kryerja e detyrimeve të besimit janë prej shkaqeve, me të cilat fiton këtë botë; fiton gjithashtu pasardhës të shumtë, rrizk dhe forcë trupore, pa anashkaluar dhe shumë shkaqe të tjera që mundësojnë dhe ndikojnë në arritjen e atyre që u përmendën më lart. Por duhet ditur se DEVOTSHMËRIA është e vetmja dhe s’ka tjetër përveç saj, me të cilën mund të arrihet mirësia e Ahiretit dhe shpëtimi nga dënimi i tij.

8- Shpëtimi nga dënimet e përgjithshme të kësaj bote, është vetëm për besimtarët, pejgamberët dhe pasuesit e tyre. Ndërsa ndëshkimet e përgjithshme iu përkasin vetëm keqbërësve, pasardhësve të tyre dhe kafshëve të tyre, edhe pse këto të fundit nuk kanë mëkate, pasi rastet dhe ndodhitë ku Allahu ka lëshuar dënimin e Tij mbi përgënjeshtruesit, i ka përfshirë edhe fëmijët dhe kafshët e tyre. Ajo që përmendet në disa israilijate (shkrime) mbi popullin e Nuhut apo të tjerë, është se kur Allahu deshi t’i shkatërronte, bëri që gratë e tyre të mos lindnin, me qëllim që të mos përfshiheshin në dënim edhe fëmijët e tyre. Këto fjalë nuk kanë asnjë bazë dhe argument, madje bien ndesh me fjalët e Allahut ku thotë: “Ruajuni ngatërresave, të cilat nuk i godasin vetëm ata që bëjnë keq; dhe ta dini se Allahu dënon ashpër!” (Enfal, 25)

Udha e besimtarëve